Víkin fagra, Víkin mín

Það er óhætt að segja að Bolungarvíkin logi fjallanna á milli þessa dagana. Meirihlutaslitin hafa aldeilis komið við kauninn hjá fólki og lái þeim hver sem vill. Það er hins vegar ekkert nýtt við þá atburðarrás sem er í gangi núna. Þetta er ekkert í fyrsta skipti sem bæjarbúar skipta sér í fylkingar og hatrammar deilur eiga sér stað. Og örugglega ekki í það síðasta. Því miður.

Ég hef aldrei tekið þátt í innanbæjardeilum í Bolungarvík en ég hef hins vegar orðið fyrir barðinu á þeim af þeirri einföldu ástæðu að pabbi minn sat í bæjarstjórn. Það virðist vera eðli svona hatrammra deilna í Víkinni minni fögru að níða skóinn af þeim sem hafa aðrar skoðanir en maður sjálfur og láta fólk finna fyrir því. Mér hefur ekki tekist að skilja það enn þann dag í dag, þrátt fyrir að ég sé komin til vits og ára, hvernig í ósköpunum fullorðnu fólki getur dottið það til hugar að láta pólitíska andúð sína á ákveðnum aðilum bitna á saklausum börnum. Eitthvað segir mér að það hafi ekki breyst til batnaðar síðan ég var krakki.

Ég var hins vegar alin upp fyrir tíma internetsins. Ég var því blessunarlega laus við það að lesa óritskoðuð álit annarra bæjarbúa á pabba mínum - og minni fjölskyldu yfir höfuð. Ekki það að það hafi verið skemmtilegt að upplifa fyrirlitningu frá ónefndum bæjarbúum út á götu en tilvist internetsins hefði ekki gert rölt um götur bæjarins að skemmtilegri lífsreynslu.

Það þarf því ekki að hafa mörg orð um það hvað ég er guðs lifandi fegin að vera ekki búsett í Bolungarvík þessa dagana. Það er búið að fylla kvótann hjá mér af innbyrðis deilum bæjarbúa fyrir lífstíð. Víkin mín á hins vegar alltaf sérstakan sess í mínu hjarta enda minn fæðingarstaður. Ég finn það samt aldrei jafn sterkt og þegar svona deilur blossa upp hvað það hefur teygst mikið á rótunum. Ég hef ekkert að sækja til Bolungarvíkur þar sem neikvæðni og átök ríkja.

Fyrrverandi meirihluti með Grím í broddi fylkingar fékk mann til að trúa því að kannski væri hægt að gera hlutina af jákvæðni í Bolungarvík. Kannski væri hægt að sjá sólina rísa yfir fjöllunum þannig að hún skini inn í hvert einasta hús. Núna er ég ekki svo viss. Ég er þó viss um það að áframhaldandi átök og deilur á meðal bæjarbúa gera ekkert nema rífa bæjarheildina niður innan frá og búa til sár sem aldrei koma til með að gróa.

Ég vona að Bolvíkingum eigi eftir að lánast að standa saman sem heild og skapa samfélag sem verður gott heim að sækja í framtíðinni. Búa til samfélag sem fær mann til þess að fyllast stolti yfir uppruna sínum og finna fyrir löngun til þess að flytja heim aftur. Þá skal ég segja það með stolti að ég sé borin og barnfæddur Bolvíkingur.

Fermingarafmæli

Ég á víst fermingarafmæli í dag. Það eru heil 15 ár síðan ég gekk í fullorðinna manna tölu í Hólskirkju í Bolungarvík. Ef ég hefði verið á heimaslóðum hefði ég tekið þátt í þöglum mótmælum við Ráðhúsið í tilefni dagsins. Það er ekki öll vitleysan eins.

Gleðilegt sumar

Ekki fraus saman vetur og sumar í höfuðborginni en ég vona að sumarið verði gott fyrir því. Ætla nefnilegast að eiga svo svaðalega skemmtilegt sumar. Um að gera að ná góðum stundum með vinum og fjölskyldu áður en maður stingur af í útlandið.

Ég kíkti með mömmu í Hagkaup í Holtagörðum áðan. Okkur þykir álíka leiðinlegt að þvælast í svoleiðis búðum svo það er fréttnæmt þegar það gerist. Við versluðum í snyrtivörudeildinni afmælisgjöf fyrir vinkonu mömmu og ég mundi eftir góðri sögu þegar við reyndum að fá upplýsingar um verð á vörunum en það var ekki ein vara verðmerkt í hillunum hjá þeim.

Við mæðgur skelltum okkur á Grænan Kost eitt laugardagskvöldið til að fá okkur í svanginn. Röltum svo niðrá Laugaveg og fórum í Mál og menningu þar sem mamma þurfti að útrétta eitthvað. Í Mál og menningu var svipað vandamál upp á teningnum og í Hagkaup í Holtagörðum. Það var ekkert verðmerkt af því sem við vorum að skoða. Við segjum við konuna sem var að afgreiða í búðinni svona í léttu gríni hvort þetta sé bara allt ókeypis hjá þeim, svona fyrst engar upplýsingar eru um verð. Konan horfði á okkur eins og við værum með horn og hala og sagði við okkur stórhneyksluð: Þið hljótið nú að geta sagt ykkur það sjálfar að það er ekkert ókeypis hér.

Húmorinn augljóslega að sliga greyið stúlkukindina.

Hún Dagný systir mín á afmæli í dag og er orðin þrítug. Ég sendi hamingjuóskir í Grenibyggðina og vona að þau eigi góðan dag.

Be careful what you wish for...

Ég hef stundum sagt í gamni að ég sé ekkert að leita mér að kærasta heldur sé ég að bíða eftir því að rétti aðilinn banki bara upp á hjá mér. Fyrir nokkru síðan fékk ég símtal sem má flokka undir það að það hafi verið bankað upp á og ég verð að viðurkenna að þegar ég stóð frammi fyrir aðstæðunum þá fannst mér það ekkert sérstaklega aðlaðandi hugmynd að einhver bankaði bara upp á og byði manni á deit.

Þegar ég svaraði í símann var sagt við mig að þetta væri örugglega furðulegasta símtal sem ég hefði fengið. Ég held að það sé óhætt að halda því fram og það verður örugglega seint toppað. Í símanum var sem sagt bláókunnugur maður sem vildi endilega bjóða mér á deit. Hann sagðist vera meira fyrir að framkvæma en að tala bara um hlutina svo hann bankaði bara upp á - í gegnum símann. Ég held að ég hafi aldrei á ævinni verið jafn mikið kjafstopp og sagt jafn lítið í einu símtali. En þrátt fyrir að þessi ágæti maður hafi eflaust margt til brunns að bera þá varð mín upplifun af þessu atviki ekki þess eðlis að ég væri til í að drífa mig á deit. Það var bara of mikið að höndla að það hefði bara verið bankað upp á.

Síðan þetta var hef ég fengið annað furðulegt símtal. Síminn vakti mig um miðja nótt, ég hrökk upp og greip símann og svaraði. Það var strax byrjað að tala á fullu á hinni línunni en heilinn á mér var ennþá sofandi og meðtók ekkert af því sem sagt var. Honum var hins vegar sparkað inn í meðvitundina þegar það var byrjað á því að stynja all svakalega í símann. Þar sem ég hafði enga hugmynd um hver var á hinni línunni skellti ég á. Það var hins vegar hringt aftur með það sama og ég svaraði án þess að segja nokkuð í símann. Viðkomandi spurði hvort þetta væri ekki hún Anna og ég neitaði því. Drengurinn var ekki tilbúinn til þess að meðtaka það, sagði að þetta væri víst hún Anna, hún hefði beðið hann um að hringja og hann setti í fimmta gírinn í kynlífslýsingunum. Anna greyið hefur eflaust setið svekkt og sár og beðið við símann en drengurinn fékk ekkert nema hótanir um kæru til lögreglu frá mér áður en ég skellti á hann aftur. Ég svaraði ekki þegar hann hringdi í þriðja skiptið. Hann hefur kannski fundið Önnu eftir það. Hver veit.

Núna er ég farin að hugsa mig tvisvar um áður en ég svara í símann. Ég veit ekki hvort mér finnst óhuggulegra, símaperrar að hringja í skakkt númer eða ókunnugir gaurar út í bæ séu að bjóða mér á deit. Eins furðulega og það kannski hljómar. Það er hins vegar alveg búið að stroka út þann möguleika að það sé fínt að það verði bara bankað upp á. Þegar á reyndi þá var það einfaldlega ekki fyrir mig.

Með lífið í lúkunum

Á sama tíma og glymur auglýsingaherferð á landanum um að hvíla sig í 15 mínútur til þess að sofna nú ekki undir stýri herja atvinnubílstjórar á þjóðina og vilja ekki þurfa að hvíla sig í vinnunni. Segja að löggjöf um hvíldartíma frá háum herrum í Brussel eigi ekki við hér á landi. Kannski er það bara ég en mér finnst þetta óttaleg þversögn. Ég held að hinar margfrægu sér íslensku aðstæður kalli frekar á meiri hvíld en í öðrum löndum Evrópu þar sem vegir eru sómasamlega breiðir og veðurfarið nokkuð stöðugt. Ég hef allavegana lítinn áhuga á því að setjast upp í rútu þar sem bílstjórinn hefur verið í vinnunni án hvíldar í marga klukkutíma. Hann hefur nefnilega lífið mitt í lúkunum á meðan hann situr ósofinn undir stýri.

Ég mun því ekki leggja inn á styrktarreikning til þess að menn sem taka meðvitaða ákvörðun um að brjóta lög og reglur geti borgað sektirnar sínar. Menn verða að bera ábyrgð á því sem þeir gera. Það að keyra jafnvel sólarhringum saman án þess að taka sér reglulega hvíld er vítavert gáleysi í umferðinni rétt eins og að keyra fullur. Ég get ekki vorkennt mönnum fyrir að vera sektaðir fyrir það. Mér finnst barátta bílstjóranna að mörgu leyti vanhugsuð og ég velti því fyrir mér fyrir hvaða hagsmunum er verið að berjast í raun og veru. Ég vil varla trúa því að menn séu í fúlustu alvöru að berjast fyrir því að fá að keyra jafnvel hringveginn án þess að stoppa til að hvíla sig. Hefði ekki verið nær lagi að berjast fyrir því að það yrðu settir upp hvíldaráningarstaðir sem víðast um landið?

Því verður ekki neitað að akstur er dauðans alvara. Það er líka dauðans alvara að teppa umferð á öllum stofngötum höfuðborgarinnar dag eftir dag án nokkurs samráðs við slökkvi- og sjúkralið. Slíkar aðgerðir njóta bara stuðnings þangað til sú dauðans alvara ber að dyrum. Ég held því að atvinnubílstjórar hefðu gott af því að leggja sig aðeins. Hvíla bílflautið og leggja sig í svona eins og 15 mínútur. Það er alveg merkilegt hvað heimurinn getur litið öðruvísi út þegar maður er búinn að hvíla sig aðeins. Kannski menn átti sig þá á þeirri dauðans alvöru sem er fólgin í akstri á hverjum einasta degi.

Fræðslufundur

Samtök kvenna með endómetríósu halda fræðslufund annað kvöld í Hringsal LSH við Hringbraut kl. 20. Efni fundarins er næring og áhrif hennar á endómetríósu. Bertha M Ársælsdóttir, næringarfræðingur við kvennadeild LSH, og Birna Imsland hómópati munu flytja erindi á fundinum. Allir áhugasamir eru velkomnir.

Elsku besta mamma mín á afmæli í dag. Til hamingju með daginn elsku mamma og hafðu það alveg svakalega gott í dag :-)

Málsháttur gærdagsins

Allt sem þú þarft í lífinu er þekkingarskortur og sjálfstraust.

Aldrei fór ég vestur

Þá eru komnir páskar og þeim verður eytt í vinnunni að vanda. Alveg grábölvað hjá almættinu að hafa páska rétt á undan virðisaukaskattsskilum. Ekki nokkur leið að láta svona upplagðan vinnutíma fara til spillis. Hef ekki verið fyrir vestan um páska síðan 2003. Hefði samt alveg verið hægt að plata mig vestur þetta árið. SSSól í Edinborgarhúsinu hljómar bara vel - þó svo að Félagsheimilið í Hnífsdal hefði hljómað betur. Svo er auðvitað hátíðin fyrir þá sem aldrei fóru suður. En ég hef auðvitað aldrei farið á hana. Ég fór nefnilegast suður.

Tæknivædd gella

Ég held að það verði hreinlega að skjalfestast hérna að stúlkukindin er búin að festa kaup á forláta tónlistarspilara. Eftir miklar tæknilegar ráðleggingar frá Pétri ákvað ég að kaupa Ipod Nano. Aðallega af því að hann var til bleikur. Kvöldinu hefur verið eytt í fikt á nýja besta vininn. Það gengur. Tókst meðal annars að setja allar myndirnar mínar þarna inn án þess að hafa hugmynd um hvernig ég fór að því - eða hvernig ég á að taka þær út sem er svo sem seinna tíma vandamál. Þegar ég verð svo búin að níðast á öllum vinum mínum til þess að læra á þetta apparat er aldrei að vita nema ég fari hreinlega að nota það svona þegar tilefni gefst til. Það er víst ekkert sérstaklega móðins að eiga svona græju og láta hana rykfalla ofan í skúffu. Í tilefni dagsins er svo mynd af græjunni sem er að sjálfsögðu bleik í stíl við tölvuna.

Það er alveg ógeðslega vont bragð

af frímerkjum. Þar sem liðið hérna í vinnunni er ýmist veikt eða í fríi þarf ég að sjá um póstinn og allt sem honum tilheyrir. Ég nenni ekki alltaf fram til að bleyta svampinn fyrir 1-2 frímerki (erum með á límmiðum það sem er hægt að fá sem límmiða) og sleiki þau því bara. Þrátt fyrir viðbjóðslegt bragð. Sem minnir mig á það þegar mamma fékk mig og Hrafnhildi til þess að sleikja óendanlegt magn af frímerkjum og setja á umslög þegar við vorum púkar. Ekki man ég hvað það var sem þurfti svona nauðsynlega að komast í póst en við sinntum okkar starfi af kostgæfni og fengum tíkall í staðinn til þess að fara í Einarsbúð og kaupa okkur tyggjó. Minningin um óbragðið í munninum lifir ennþá þrátt fyrir tyggjóið.

LÍN - vinur námsmannsins?

Eins og hefur komið fram á síðunni þá er ég að fara erlendis í nám í haust. Það er óneitanlega kominn spenningur í mig og ég skoða mikið á netinu tengt skólanum og Brussel. Krossa bara fingur að ég eigi ekki eftir að týnast á djamminu þar eins og Waris Dirie - en það er nú önnur saga. Í vikunni fékk ég Prospectus frá skólanum í pósti sem gildir fyrir næsta vetur og settist niður að lesa. Margt skemmtilegt sem kom þar fram og ég varð bara spenntari fyrir því að fara út. Alveg þangað til ég fór og skoðaði heimasíðu LÍN. Þá varð reikningsdæmið allt svo miklu þyngra.

Þegar ég byrjaði í Kennó 2003 fékk ég heilar 30.000 kr á mánuði í námslán og var þá skráð inn í kerfið sem einstaklingur í leiguhúsnæði. Þar sem ég var að koma af vinnumarkaðinum fékk ég svona mikla skerðingu á námslánin enda mátti ekki þéna nema um 250.000 kr á ári á þessum tíma án þess að námslánin skertust. Þar sem ég hafði enga fyrirvinnu á meðan ég var í skólanum var ekkert annað í stöðunni en að fá sér vinnu með skólanum. Sem þýddi meiri skerðingu á námslánin önnina á eftir og endaði ég á að vinna 50-80% vinnu með skólanum öll þrjú árin. Ekkert afar skynsamlegt en kerfi LÍN bauð ekki upp á annað ef ég ætlaði mér ekki að sofa í bílnum og sníkja mat af mínum nánustu.

Ég er búin að vinna mikið í ár og í fyrra reyndar líka, aðallega til þess að borga niður skuldir eftir seinasta nám og til þess að safna mér pening svo ég geti farið erlendis í nám - já eða bara í nám yfir höfuð. Vinnan þykir hins vegar ekki göfga manninn hjá LÍN og þar sem ég hef verið dugleg að vinna til þess að eiga eitthvað í handraðanum annað en skuldir þegar ég verð komin út þá fæ ég skerðingu á námslánin mín vegna tekna. 10% af heildartekjum takk fyrir pent. Skiptir þá engu hvort maður hefur þénað eina milljón eða fjórar. Ef ég leigi svo íbúðina mína út á meðan ég er í skólanum telst það sem tekjur í minn vasa og skerðir námslánin mín enn frekar. Það virðist vera metnaður hjá LÍN að passa upp á að allir hafi það nú jafn skítt á meðan þeir eru í námi.

Í NLP heitir hugsunin sem LÍN batteríið er planað eftir frá hugsun. Í grófum dráttum má útskýra það þannig að það er stöðugt verið að passa upp á að enginn fái of mikið í staðinn fyrir að fókusera á það að allir hafi nóg. Það er stór munur á því að vera alltaf að hlaupa frá einhverju eða stefna að einhverju. Í dag er grunnframfærsla LÍN lægri en fullar örorkubætur frá Tryggingastofnun. Ég hef ekki heyrt neinn nema Pétur Blöndal halda því fram að öryrkjar hafi úr nægu að moða. Ég held að rökin hans dæmi sig sjálf. Nýlega var í fréttum að menntunarstig íslensku þjóðarinnar væri langt fyrir neðan meðaltal OECD ríkjanna. Íslendingar fara í hrönnum í nám til Danmerkur og annarra landa þar sem mun betur er búið að námsmönnum en hér heima á Fróni. Í dag er fátt annað en fjölskyldan sem togar fólk heim aftur eftir nám. Húsnæði er ódýrara erlendis og aðbúnaður barnafjölskyldna oft mun betri.

Væri ekki þjóðráð hjá íslenskum stjórnvöldum að fara að styðja íslenska námsmenn og fjárfesta af einhverju viti í framtíð íslensku þjóðarinnar? Afnema tekjutengingu LÍN og hækka grunnframfærsluna þannig að hún sé í einhverju samhengi við hvað það kostar að lifa á Íslandi í dag? Hvetja námsmenn t.d. með því að fella niður endurgreiðslu námslána ef ákveðnum námsárangri er náð og taka að einhverju leyti upp styrkjakerfi í stað þess að horfa á það sem sjálfsagt mál að fólk eigi ekki bót fyrir boruna á sér á meðan það er í námi og refsa því fyrir hverja krónu sem það vinnur sér inn? Í NLP heitir sú hugsun að hugsun. Þar er verið að stefna í áttina að einhverju og byggja upp. Þá fyrst fara hlutirnir að gerast. Þá fyrst verður LÍN vinur námsmannsins. Skyldi ég eiga eftir að lifa það?

Formúlan

Þá er farið að styttast í að Formúlan byrji aftur eftir hlé. Það er óneitanlega kominn fiðringur og ég vona að mínir menn eigi eftir að standa sig í stykkinu. Núna þarf ég samt að stilla á Sýn til að horfa. Tímatökur og keppni verða í óruglaðri dagskrá en þættir og annað efni um formúluna verða í lokaðri dagskrá. Ég verð að viðurkenna að þrátt fyrir að það sé tekið upp á því að sýna frá æfingum og sýna fleiri þætti um formúluna þá borga ég ekki tæpar 10.000 kr á mánuði fyrir að fá aðgang að því. Þetta heitir hreint og klárt okurverð heima hjá mér.

Þegar RÚV var með formúluna voru næturkeppnir alltaf endursýndar í hádeginu daginn eftir. Eins og venjulega er byrjað á næturkeppnum. Hvergi hef ég séð það auglýst að þessum sið verði haldið áfram. Ég geri hins vegar ráð fyrir því að ef Sýn komi til með að endursýna keppnirnar verði endursýningin í læstri dagskrá enda held ég að þeir skilmálar að keppnirnar verði að vera sýndar í opinni dagskrá eigi einungis við um beinar útsendingar. Svo maður þarf væntanlega að rífa sig upp á rassgatinu eldsnemma á sunnudagsmorgnum til að horfa á formúluna framvegis þegar næturkeppnir eru í gangi. Það er því ekki stórbætt þjónusta við þá formúluáhugamenn sem fíla ekki að láta taka sig í ósmurt...

Hann Sigurgeir Sturla, aka. Herra 10. bekkur, á afmæli í dag og er orðinn 16 ára drengurinn. Til hamingju með daginn elskan mín og hafðu það svakalega gott í dag.

Hvað er ást?

"Maðurinn minn vill breyta mér. Hann er á móti því að ég vinni sem listamaður og vill að ég fái mér fasta vinnu. Ég get ekki hugsað mér það því ég elska það sem ég er að gera. Og ég veit af gamalli reynslu að ég þoli ekki rútínu, enda Tvíburi og Hrútur. Tekjurnar hjá mér eru óreglulegar og hann þarf því stundum að halda mér uppi. Þetta er því svolítið erfitt ástand." Hún leit á mig og brosti. Aðlaðandi kona, bæði kvenleg og orkumikil.

"Ef hann styður þig ekki í því sem þú ert að gera þá elskar hann þig ekki", sagði ég umbúðalaust. "Ást er að elska hinn aðilann eins og hann. Ást byggir á gagnkvæmri virðingu og stuðningi. Að vilja breyta annarri manneskju í spegilmynd af sjálfri sér er ekki ást. Svo einfalt er það."Hún horfði á mig svolitla stund og sagði síðan: "Þetta er rétt hjá þér. Hann vill breyta mér í sig. Og það gengur ekki.""Það er algjörlega vonlaust", sagði ég, "slíkt drepur þig og það drepur síðan ástina sem er á milli ykkar. Því ef þú ert ekki þú sjálf og nýtur þín ekki, þá hefur þú á endanum ekkert að gefa. Það kulnar í þér og smátt og smátt færist doði yfir líf þitt. Það verður einfaldlega drepleiðinlegt. Og ástin deyr.

"Við sátum kyrr og horfðumst í augu. "Maðurinn minn er Meyja og Vog. Hann vill hafa allt huggulegt og snyrtilegt í kringum sig. Og ég á að vera þannig. En þegar ég er að búa til listaverk, þá er allt í drasli í kringum mig, allt útum allt, litir, efni og hlutir. Það finnst mér frábært. Svo tekur verkið á sig mynd, ég lýk því og fer síðan að svipast um eftir næsta verkefni." "Já" sagði ég "hann féll fyrir þér af því að þið eruð ólík. Þú ert lífleg og skapandi. Og komst eins og ferskur andblær inní líf hans. En svo hætti hann smátt og smátt að þola það sem hreif hann í upphafi. Og vill breyta þér. Þú verður að halda þínu striki. Segja einfaldlega við hann, svona er ég, "take it or leave it." Alls ekki reyna að breyta þér. Ef þú stendur ekki með sjálfri þér, hver gerir það þá?"

Ein af ástæðunum fyrir stjórnsemi í samskiptum er ótti við missi. Ef maðurinn nær að móta þig í sína mynd, þá verður hann öruggari með sig. Hann telur sig koma í veg fyrir að þú farir frá honum. Þetta er auðvitað blekking, því með því að breyta þér er hann að missa þig. Þú, hin raunverulega þú, verður ekki lengur til staðar þegar búið er að breyta þér í aðra konu. Þessi ótti við missi gerir það að verkum að margir setja stein í götu maka síns. Ef konan mín fer í lögfræði og útskrifast með láði eða verður frægur listamaður, missi ég hana þá ekki? Þessi ótti verður oft til þess að þeir sem 'elska' okkur, vona innst inni að okkur gangi ekki of vel. Svolítið öfugsnúið, en eigi að síður satt. Því miður. Það sem margir átta sig ekki á er það hversu þakklát við verðum þeim sem elska okkur og hjálpa án skilyrða. Við viljum dvelja þar sem við fáum ást og stuðning.

Því hvar er betra að vera en þar sem maður er elskaður, með vörtum og öllu?

Þessi góði pistill er tekinn af stjörnuspeki.is.

Kveðja

Við kveðjum í dag góða frænku mína sem er látin eftir erfið veikindi. Eftir sitja góðar og fallegar minningar sem munu lifa með okkur í fjölskyldunni um ókomna tíð. Mig langar að senda samúðarkveðjur í Kópavoginn með þessu fallega ljóði sem birtist með minningargreininni frá okkur í fjölskyldunni. Megirðu hvíla í friði elsku Svenna.

Ég sendi þér kæra kveðju,

nú komin er lífsins nótt.

Þig umvefji blessun og bænir,

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því

þú laus ert úr veikinda viðjum,

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér.

Og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hug minn fer.

Þó þú sért horfinn úr heimi,

ég hitti þig ekki um hríð.

Þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir)

Elsku litla krúsin hann Arnar Páll á afmæli í dag og er orðin 4 ára. Til hamingju með daginn dúllan mín og hafðu það alveg ofboðslega skemmtilegt í dag :-)

Hún Hjördísin mín Klára á afmæli í dag og er orðin 29 ára stúlkan. Til hamingju með afmælið skvís og hafðu það alveg svakalega gott í dag!

Almenn leiðindi

Mér finnst ekkert voðalega gaman að hanga heima hjá mér og liggja yfir DVD alla daga. En af fenginni reynslu veit ég að það er oft skynsamlegt að hlýða læknum þegar manni er sagt að taka því rólega svo ég hlýði bara og fagna því að tíminn er hálfnaður svo þetta er allt að koma. Get upplýst um það að það er afar rangur misskilningur að svona nefaðgerðum fylgi glóðuraugu og bólgur í andliti. Það eina sem sést í mínu andliti eru ofnæmisviðbrögð eftir plásturinn sem hélt grisjunni fyrir nefinu fyrsta sólarhringinn og það er meira að segja allt að lagast. Nefið er hins vegar stíflað og það er að valda mestu óþægindunum. Margir dagar síðan það fór eðlilegt súrefnisflæði um hausinn á mér. Reyndar mörg ár ef út í það er farið.

Annars er ég að verða búin með heila seríu af Alias og er að fara að byrja á annarri. Hef meira að segja skoðað blogg hjá fólki sem ég þekki ekki neitt til þess eins að drepa tímann - og það moggablogg sem mér þykja almennt ekki vera mjög merkileg. En jæja, ætla að fara og vaska upp, setja í þvottavél og horfa á meira Alias. Er alveg viss um að ég verð jafn aktíf og Sidney Bristow um leið og ég er búin að jafna mig eftir aðgerðina og eðlilegt súrefnisflæði farið að renna um hausinn á mér eftir margra ára hlé. Ég held að heimurinn megi þá passa sig.